Een voetreis naar de Zeehonden op de Maasvlakte

Deel met je vrienden!

Lid | Geplaatst op 30 aug 2014 | 2 reacties | 7934 maal gelezen


Een tochtje met de pont voor de werknemers van de chemische industrie is de enige en onbedoelde vorm van eco-toerisme die Hoek van Holland kent. Eigenlijk was het daar om begonnen; 90 seconden langs een stuk of twintig zeehonden varen die liggen te suffen op een strandje. Een georganiseerde voetreis naar de zeehonden op de Maasvlakte.

Zo liepen we met zijn vieren over de paden van het Staelduinse bos in de richting van het strand. Slechts een enkeling waagde zich buiten in de regen. Niets hadden wij bij ons behalve, een paraplu, een waterdichte jas en een rotsvast geloof in het feit dat verandering van dit weer slechts een kwestie van tijd kon zijn.

Op het molenpad veranderden de harde regendruppels in druilerige miezer en voordat we neerstreken in strandcafe Tip was het al droog. Hier en daar ontstonden blauwe openingen in de grijze wolkenbrij waardoor de wandelzin, voorzover nog niet aanwezig, behoorlijk aangewakkerd werd. Grote schepen schoven langs de pier de Nieuwe Waterweg op of juist naar zee op weg naar een onbekende bestemming.

Hoewel we elkaar nog niet kenden waren wij druk in gesprek geraakt en liepen al vanaf het begin met zijn vieren naast elkaar. Vier blijkt trouwens een prima getal om samen te wandelen. Klein, overzichtelijk en je kunt ook nog eens naast elkaar lopen. Maar bovenal verkeerden we in leuk gezelschap.

Na een heleboel stappen langs de kustlijn naderden wij het punt waar wij de Fast Ferry al richting de Berghaven zagen gaan. Dat betekende dat er even een tandje bij gezet moest worden omdat we anders we de pont van zes over twee niet meer gingen halen. En om die pont was de hele voetreis nou net begonnen. Nou ja, eigenlijk om de Zeehondjes op de Maasvlakte. En ze lagen er. Twintig stuks of meer. Grijs, zwart en wit. Alles door elkaar.

Door een misverstand stapten we bijna uit op de landtong bij Rozenburg waardoor we nog twintig kilometer extra hadden moeten lopen. Hoewel wij allen doorgaan voor enthousiaste wandelaars waren wij dolblij dat we deze misvatting door hadden alvorens van boord te gaan. Het kan een mens ook wel eens wat teveel worden natuurlijk.

Terug in de Berghaven zetten we er meteen de pas weer in en na een goed uur buffelen nam ik afscheid van mijn nieuwe wandelmaten en zeehondenspotters Arnold, Els en Monique. Allen bedankt voor de gezellige dag !!

Verbind je met andere Outdoor Friends met interesse in natuur-in, wadlopen, wandelen
Via andere Leden met deze activiteiten in hun profiel
Via één van de Oproepen van Leden
Via één van de events of reizen op de Agenda