Een dagje Ardennen, het leek wel vakantie

Deel met je vrienden!

Lid | Geplaatst op 10 apr 2013 | 1 reacties | 4405 maal gelezen


Er zijn van die dagen die je je hele leven zult herinneren. Omdat ze bijzonder waren of leuk...en deze omdat ie bijzonder leuk was. Leuke mensen, prachtige omgeving, mooie wandeling, een aaneenschakeling van geluksmomenten. Iedereen bedankt.

Tot laat op de vrijdagavond was het een heel geregel om te zorgen dat iedereen die graag mee wilde om half 9 op de parkeerplaats in Eindhoven kon zijn. Het openbaar vervoer werkte die dag niet echt mee; er waren werkzaamheden, zodat Ard zo lief was om zowel Sonja uit Nunspeet, als Michele uit Utrecht op te halen. Dus Ard had er al meer dan 250 km opzitten, nog voordat hij in Eindhoven was. De koffie die ik ‘m beloofd had, was dus een welkom wakker houdertje. Ard moest deze dag door de ballotage commissie om mee te mogen naar de Berliner Höhenweg, want daar mogen alleen maar leuke, sociale en fitte mensen mee naar toe. Uiteraard is Ard dubbel en dwars geslaagd met zo’n instelling. Rob hadden we al van het station gehaald, zijn traject verliep soepeltjes.

Net iets na half 9 vertrokken we met zijn negenen en wat miezer in twee auto’s naar Solwaster, alwaar onze Hopman, de gids al op ons zou wachten. Paul reed met Rob, Michele, Sonja en dit meisje en bij Michiel zaten Joost, Christiaan en Ard in de auto. Zonder problemen, vrolijk keuvelend, reden we in 1,5 uur naar het kerkpleintje van Solwaster. Nadat bijna iedereen wat bammetjes naar binnen werkte, vertrokken we over een landelijk asfalt weggetje naar het feitelijke begin van de route.

Iedereen had goede zin, het was lekker weer, niet de schrale wind die voorspeld was. Heel af en toe hadden we wat stuif sneeuw, maar de neerslag mocht gelukkig geen naam hebben deze dag. Volgens Rob hadden de weergoden gewoon een hekel aan me, om altijd als ik een wandeling organiseer winters weer te geven. Tja, ik ben altijd al het zonnetje in huis, dus ze zullen denken dat een zonnetje niet nodig is in mijn buurt : ) De zon hebben we inderdaad niet gezien.

We liepen meteen al in een geweldig mooi stukje natuur langs de Hoëgne, een snel stromend beekje. Christiaan vond het een schitterende omgeving. De rest klaagde ook niet over de entourage. Over rustieke bruggetjes en planken vlondertjes werden onze voetjes droog gehouden. Hopman was fris, die ging er als een speer vandoor. Het was natuurlijk zijn eerste echte tocht sinds weken weer en het leek wel of hem haver gevoerd was. Maar 6 km per uur gemiddeld heuveltje op en af, liet alleen maar gaten vallen. Al snel gingen jassen, mutsen en handschoenen uit en af. Het was aangenaam wandelweer.

Na een km of 6 hielden we een pauze op het mos van een naaldbosje. Jammer inderdaad, Joost, dat op deze plek geen café stond ; ) We hadden het over scouting, over hoe fijn wandelen is en dat het heel er mooi is hier. Als je stil zit wordt het wel fris, dus alles ging weer aan en zo liepen we verder al struinend door een stukje woest terrein. De grond was her en der omgewoeld, vermoedelijk door wilde zwijnen. Ik heb wild zwijn het liefst gerookt als casselerrib uit mijn oven. Iedereen liep het water al in de mond hoe zo’n mals gebraad zou smaken. Ik eet alleen meisjesvlees, vlees van ongecastreerde beren gaat bij mij de kliko in, zo smerig vind ik dat. Ard heeft ook een tijdje op een weitje twee varkens opgefokt voor het leuke en dat ‘scharrelvlees’ was echt een stuk lekkerder.

Een afsluitboom over een asfaltweggetje was speciaal geconstrueerd dat een rolstoel er wel doorheen kon, want langs de Sawe is een Rolstoelasfaltpad….gelukkig niet waar wij liepen, vlak langs de Sawe loopt een prachtig woest paadje op en af. We kwamen nu in een gebied waar nog sneeuw lag en waar het af en toe verraderlijk glad was onder de sneeuw. Bij de picknickbank liepen we eventjes de verkeerde richting uit, gelukkig hadden we snel in de gaten dat de T splitsing met scherpe bocht naar links niet kwam en zijn we teruggekeerd om daarna gewoon de gele rechthoekjes te volgen. We kwamen langs een aantal ijs geworden watervalletjes, prachtig om te zien en weer liepen we langs de Sawe, alwaar we wat omgevallen bomen uitzochten om te pauzeren. Degene die ik zo van een afstandje wel geschikt vond lag over de beek zelf. Toen ik ernaar toe liep bleek dat het niet eenvoudig was om daarop te klauteren, het ding lag hoger dan dat ik lang ben.

Al snel waren we bij een nieuwe beek, de Statte, hier moeten zich een aantal hoogtepunten langs de route zijn geweest. De hoge rots van 60 meter stond ogenschijnlijk verdekt opgesteld, ik heb hem niet gezien, anders hadden we nog even naar boven kunnen lopen daar. Was ik afgeleid? Had ik te veel oog voor andere dingen? Volgende keer beter. De cascades des nutons, ofwel de kabouterwatervallen heb ik wel gezien. La chouffe is een kabouter in het Frans volgens Paul, want dat is een bekend biermerk met een kaboutertje erop. Het zal allebei wel waar zijn.

De Dolmen, de grote Keltische offersteen, althans een vermoeden dat dit dat is, zijn we wel tegen gekomen. Die hebben ze nog niet zo lang geleden in ere hersteld en weer precies goed op de noord-zuid as gelegd. Het ding is behoorlijk groot, doet een beetje denken aan een Gooise matras, maar dan harder. Ik vergat er spontaan mijn tracker van terug aan te zetten. Michele vertelde over haar passie voor de Himalaya, dat ze daar elk jaar heerlijk gaat wandelen in steeds moeilijkere tochten.

Joost vroeg zich nog steeds af of er dan werkelijk geen horeca onderweg zat, die had wel dorst en honger gekregen van zo’n tochtje. Een banaan moest hem nog maar even op de been houden. En zie daar bij de Pont de Belleheid, een doorwaadbare/doorrijdbare plaats in de Statte een soort blokhut met een bord met krijtletters buiten. We waren meer dan welkom. De haard brandde en we gingen bij het raam zitten aan een tafel voor 10 personen. Het was gezellig rustiek ingericht. De lampen met grillige houten stukken hout in de vorm van een spinnenkop spraken tot de verbeelding. Gezellig was het daar, een beetje à la Meneer van Eijck. Kopje preisoep, een crêpe, een Chouffe, (daar heb je ‘m weer), gewoon een frisje of een warme cécémel, het smaakte prima na een dag in de buitenlucht.

We vertrokken voor de laatste 3 km, al snel kwamen we op de asfaltweg uit waar we die ochtend de route waren begonnen. Veel te snel, na minder dan 20 km, waren we weer bij de auto’s en wisselden zo hier en daar bacteriën uit. Ard deed daar niet aan mee, die at zijn laatste boterham op ; ) Ja, we zijn iets langere tochten gewend. Ik had iedereen nog veel langer willen spreken. Volgende keer maak ik het goed. 20 april blijven we in Nederland, maar dan wel een heel mooi stukje Nederland, Landgoed Gorp, Roovert, de Utrecht met de mooie Herdgang langs de Reusel.

Verbind je met andere Outdoor Friends met interesse in wandelen
Via andere Leden met deze activiteiten in hun profiel
Via één van de Oproepen van Leden
Via één van de events of reizen op de Agenda