Bosanemoontjes en speenkruid

Deel met je vrienden!

Lid | Geplaatst op 23 apr 2013 | 0 reacties | 3526 maal gelezen


Ik had het beloofd op 15 december, deze tocht doen we nog een keer in de lente. Dan is het er nog mooier. En waarachtig, het was prachtig, ondanks dat de natuur een maand achterloopt.

De weersvoorspelling zag er gunstig uit, droge dag, mooi zonnetje. Een paar dagen van te voren besloot ik om de twee saaiere stukjes vanuit Hilvarenbeek naar Landgoed Gorp te laten voor wat ze waren en gewoon op een parkeerplaats aan de bosrand af te spreken, zodat er meer km’s beschikbaar kwamen voor prachtig landschap. We waren allemaal bijtijds aanwezig, Roel (OF) uit Spijkenisse had Rob (WH) uit Goirle opgehaald. Marlies (OF) was zonder haar Toppers, ze kwam alleen oefenen voor de Nijmeegse. Paul (WH), Guido (OF) en Joost (WH) zijn inmiddels vaste bikkelwandelaars. 

Onder het genot van een kopje koffie of thee uit de achterklep, bewonderden iedereen mijn melkflessen die voor het eerst dit seizoen vanaf het begin van een wandeling de zon mochten zien. Er stond een fris windje en je zou bijna je handschoenen aangetrokken hebben. Marlies deed dat ook gewoon; wij vrouwen hebben ‘t nu eenmaal altijd kou. In stevige pas gingen we op pad, door Landgoed Roovert, waar we in het bos heerlijk beschut liepen. Na een paar km hadden we al een prachtig uitzicht op de Roovertse heide met een ven. We liepen langs bosranden en over brede paden en genoten van het lekkere zonnetje. Bij de Rodondendrons en de mooie klinker oprijlaan naar Landgoed Gorp hielden we een kleine plas-  en jas-uit-, rits-af- en krentenbolpauze.

We liepen door een aantal karakteristieke Landgoedbossen naar het Hanenven en genoten daar van het uitzicht. Leuk detail dat de moeders tegenwoordig de oude broodtrommels van de kinderen gebruiken. Die willen allang geen Sponsbob of Nijntje broodtrommel meer mee naar school. Ons deert dat niks. Verder togen we langs riviertje de Roovertse Leije, die we zo goed mogelijk moesten volgen. Ik nam dat iets te letterlijk en we moesten terug over omgevallen bomen en door het kreupelhout, want het paadje hield op. Vanaf het pad hadden we nog een goed zicht op de meanderende Leije. Roel vond het hier prachtig. Bij hem in de buurt heb je vooral uitzicht op flats. We beseffen denk ik veel te weinig hoe mooi we wonen in ons prachtige Brabant. En natuurlijk heb je bij ons, zelfs op het platteland, ook naargeestige straten met naargeestige lange rechte asfaltwegen, maar nog veel meer plekjes die de moeite waard zijn.

Dus liepen we verder langs een mooie landgoedhoeve met als toepasselijke naam ’t Paradijs en langs een mooie laan met Eiken. Ik moest nog even kijken waar we heen moesten, dit is een nieuw stuk van de route en ik had dit nog niet voor kunnen lopen. De routes van ontrack die ik met allerlei andere mooie stukjes aan elkaar plak, staan altijd wel goed beschreven en zijn door anderen nagelopen, dus we kwamen er wel uit. Bij de hoeve Leenhof hadden we een gezellig fotomomentje. Mooi rustiek gebouw. We roken de soep al, vlagen van een houtvuur kwamen langs ons heen, nog 700 meter en we kunnen aanvallen.

Na bijna 12 km stond daar stiekem achter een stapel houtstammen Michelle in de kookpot met paprikasoep te roeren boven mijn vuurschaal. Jan-Pieter had weer goed gezorgd en iedereen werd voorzien van één of meerdere kopjes heerlijke soep. Uiteraard schrijf ik het recept voor jou op, Marlies. Het kaas-uienbrood met gezouten Camargueboter viel ook in de smaak. Alleen zelf afgebakken, gewoon van de Appie en de luxe boter gewoon van de Lidl, maar wel erg lekker. We zaten zij aan zij op de boomstammen die nu uitstekend dienst deden als stoel. Ik had dit plekje de dag ervoor speciaal nog uitgezocht om te voorkomen dat Jan-Pieter net zoals de vorige keer weggestuurd zou worden van het landgoed. We moesten er wel een km extra voor lopen, maar dat was het geloof ik wel waard. Na een langere pauze dan gepland vertrokken we 500 meter op onze schreden terug en liepen naar het mooie kasteeltje. Iedereen zou daar wel willen wonen.

Na Gorp togen we verder over de Roovertse heide en liepen we aan de andere kant dan waar we in de ochtend al gepasseerd waren. Paul wist alle knooppunten uit zijn hoofd…dit is zijn achtertuin, dus bij twijfel of we geen groen driehoekje gemist hadden, kon hij ons feilloos de weg wijzen. Altijd handig. Want al kletsend vergeet je wel eens op de kaart te kijken. Gidsen is hard werken. Zonder verkeerd lopen bereikten we het buitengebied waar we nu eenmaal doorheen moeten om aan de andere kant van de doorgaande weg te komen. Niet iedereen is dol op straten met varkensboeren. Anderen vinden alles zo zijn charme hebben en feitelijk moeten we vaker stil staan bij al het moois om ons heen. Dat is waar, maar liever niet binnen de stankcirkel van een varkensboerderij en als je 30 km of meer loopt, dan kun je jammer genoeg niet te vaak stil staan.

Het terras van ’t Landgoed, een heerlijk restaurant. Rob uit Goirle vond net als wij dat het eten in restaurants vaak zo tegenvalt. In ’t Landgoed kun je met een gerust hart gaan eten, totaal culinair verantwoord voor een redelijke prijs. Ze hebben heerlijke louncheplekken op het terras, gemaakt van ‘steigerplanken’ voor grotere groepen, dus wij met zijn negenen zegen heerlijk neer in de kussens. Onder het genot van een koffie, thee of een frisje, wat croquemadammen en een verdwaalde kroket, genoten we van het zonnetje. Dames met de benen omhoog. Ik kreeg een voetmassage van Guido, lief.  Daarna konden mijn getergde onderdanen er weer even tegen. Ik heb last van de middenvoetsbeentjes in mijn voorvoeten, waarschijnlijk beknellen daar de zenuwen bij duurbelasting, maar de noodvoorziening van de podoloog hielp helaas voor geen meter. Nog even en ik moet mijn titel ‘Bikkelientje’ inleveren met mijn gesukkel, als er niet snel iets aan gedaan wordt. Op deze ellende kan ik de Nijmeegse Vierdaagse niet eens lopen.

Na een heerlijke lange pauze gingen we weer op weg, langs de golfbaan, richting groepshuis de Kievit. Er stond een uitnodigend bankje, maar helaas, Marlies haar knietjes moesten nog even wachten, want tussen de bosanemoontjes zitten is veel leuker als op de frisse trek. Rob had wat last van zijn hielen, is ook niet gewend aan grote afstanden. Ik raad iedereen die klachten heeft aan om eens zo’n podoloog te bezoeken. Het is fijn als je klachtvrij kunt wandelen. Vaak worden zooltjes gewoon vergoed.

Daar kwam het hoogtepunt van de wandeling, de Herdgang van de Reusel, de kanten bezaaid met witte bosanemoontjes, speenkruid en het groen van de klimop. Het was er al mooi in de winter, maar nu was het adembenemend mooi. We namen de eerste de beste omgevallen boom over het water en aten daar onze laatste boterhammetjes. We liepen verder stroomopwaarts langs de Reusel, die hier heel erg meandert door de oerbossen.  We hadden het idee dat er een ijsvogeltje voorbij scheerde, maar dat was in een flits. In de oeverkanten zaten wel holen die van die mooie beestjes kunnen zijn, maar ze lieten zich ver der niet zien.

Onderweg komen we langs diverse ‘survival’ elementen waar een groep jonge meiden zich al slingerend vermaakten. Leuk om te zien dat niet iedere jongere achter de PC zit. Dat zij het geluid van de Wielewaal, die daar zouden moeten zitten, maar ik zelf nog nooit gehoord heb, overstemde, namen we dan maar voor lief.

We deden nog even een klimmetje over de Dunse berg, Paul en Guido gingen er als een speer vandoor, even oefenen voor de Vogezen en we keken bij den Bockenreyder al bijna in de pot. Het blijft een belevenis, een pauze daar. We zaten knus en gezellig aan één grote houten tafel buiten in het zonnetje. Wat een leven. Joost, Roel en Rob namen een lekkere coupe ijs. Het waren enorme toeters. Marlies ging lekker aan de wijn. Ook het schaaltje met kaas en worst vond gretig aftrek.

Rust en looptijden werden niet meer in acht genomen; Vanaf nu waren het de laatste 6 km nog best te doen, al hadden we het hoogtepunt van de wandeling natuurlijk allang gehad. ik ben niet streng geweest vandaag, we zaten daar goed en niemand had een deadline. Het afzakkertje op het Vrijthof van Hilvarenbeek hebben we gecanceld. Iedereen wilde naar huis, naar de katten, in bad of nog even genieten van het zonnetje thuis. We hadden genoeg geborreld.

Hier staan nog een paar foto's in de OutdoorFriends Flickr map.
 

Verbind je met andere Outdoor Friends met interesse in wandelen
Via andere Leden met deze activiteiten in hun profiel
Via één van de Oproepen van Leden
Via één van de events of reizen op de Agenda