32 km Strijbeekse Vennen, Meerseldreef (België)

Deel met je vrienden!

Lid | Geplaatst op 24 feb 2013 | 2 reacties | 8012 maal gelezen


Lees hier hoe de bikkels samen een geslaagde wandeling beleefden met na afloop opwarmen bij het vuurtje met een lekker kopje soep.

Het was weer een heerlijke wandeling, ondanks de gure wind op sommige stukken. We waren een elftal deze dag: Paul, Gary, Guido, Marianne, Marleen, Sepp, Frans, Stephan, Maaike, Jan-Jaap en ik (Leonie).  Vele nieuwe gezichten voor me. Floris’ bed stond het niet toe dat hij in de trein van 6:54 zat ; ) volgende keer beter en Fred lijkt van de aardbodem verdwenen.  Paul had taart bij zich vanwege zijn verjaardag en geen van de bikkels had een mes bij zich, lekker veilig, maar onhandig met taart verdelen. Dus een opgedoken theelepeltje moest de klus klaren. Het smaakte er niet minder op, proost, Paul op je verjaardag. De babywipes die ik altijd bij me heb, kwamen goed van pas. Frans had autoproblemen, was dus al verlaat en probeerde de Erikaweg vanaf de verkeerde kant in te rijden, dit is helaas een afgesloten pad, dus we begonnen de wandeling 17 minuten later dan gepland, wat Frans uitermate op prijs stelde, dat we hadden gewacht, maar die moest zijn taart wel onderweg opeten. De rest wilde niet aan de grond vast vriezen.

We liepen naar het zuiden langs het Zwart Goor, dat er prachtig dichtgevroren bij lag. Via de heuveltjes en vennetjes van Patersmoer liepen we over het smokkelpadje naar onze Zuiderburen. Over bruggetjes, vlondertjes en langs de grenspaal over de heide. We liepen langs een paar prachtige villa’s en in het bos troffen we een sprookjesachtig ‘kasteeltje’ omgeven door een gracht. Stephan die deze regio eigenlijk op zijn duimpje kent, kwam zelfs ook nog wat nieuwe paden tegen vandaag. Heerlijk om mooi pareltjes uit te wisselen. Landgoederen zijn extra mooi, met hun rondondendrons, hulst, klimop en hier en daar een verdwaalde sequoia. Langs een saaie onvermijdbare asfalt weg wandelden we een stukje langs de Mark en door de wind leek het water bijna de verkeerde kant uit te stromen.

Na een kleine 10 km kwamen we in Meerseldreef.  . We togen eerst nog even langs de Mariagrot, het bedevaartsoord waar velen vast een stille wens deden. Het is altijd fijn als iemand een kaarsje voor je opsteekt, of je er nu in gelooft of niet. Het was het heerlijk toeven ‘Bij de Paters’Een typisch Vlaams patronaat.  Foto’s van de Paters hingen aan de muur en we zaten gezellig aan 1 lange tafel, waar de Cappuccino, de thee en de Latte met hier en daar een lekkere punt of warme appelflap, er goed in gingen. De service is daar nog snel en immer vriendelijk. Gary is duidelijk nog in de groei, die werkte om half twaalf een flinke uitsmijter naar binnen, breed glimlachend en met pretoogjes. Marianne vindt het altijd zo’n zonnig gezicht als Gary lacht. Wie niet?

Ik vergat mijn routemapje natuurlijk weer en holde even terug om ‘m te halen. Valt niet mee om te rennen op B schoenen met een dikke rugzak, het zal er koddig uitgezien hebben…volgens Frans had ik alleen het verkeerde rokje daarvoor aan. Hardloop rokjes zien er anders uit, ja vertel mij wat, hardloopsters zien er ook anders uit dan ik ; ), dan valt dat rokje ook anders. Volgens Guido was er niks mis met mijn rokje. Dat was ook vast niet de bottleneck waarom ik niet zo hard ging als op mijn Asics. We liepen een stukje terug naar de Mark. Het was af en toe flink fris, het dreigde zelfs te gaan sneeuwen, maar we hielden het de hele dag droog. Wie heeft er droog weer gewenst bij Maria. De lente kondigt zich al heel stiekem aan in de hazelaarkatjes en de krokussprietjes die al boven de aarde uitsteken.

We wilden met het kettingpondje over de Mark, maar helaas het pontje lag vast in het ijs. Dus liepen we maar naar de brug, die was maar een paar honderd meter verder.  Ook hier kregen we weer een gevaarlijk stuk asfalt, om naar de Strijbeekse Heide te komen. Blijft jammer dat je voor Horeca vaak een stukje langs wat minder mooie plekjes moet. Vanaf daar was de route alleen nog maar rustiek. Het brede zandpad dat we inliepen was ongelijk en half bevroren, zodat het vrij lastig wandelen was. Gelukkig geen modder, maar wel vaak heel ongelijk terrein. We zijn bikkels dus we liepen stevig door, met Paul en Marianne voorop lopen we altijd in een fiks tempo ondanks de wind, de kou en de diepe tractorsporen. In het bos was het een stuk aangenamer en konden de handschoenen weer uit.

De tweede pauze die bij Pannenkoekenhuis Ten Bosch was gepland heb ik die ochtend moeten aflasten. Ik mocht een maand geleden niet reserveren, dat was niet nodig voor een zaterdagmiddag, dan hadden ze altijd plaats. Had ik er maar op gestaan, want het bleek dat ze toevallig nu net een besloten feest hadden. Gelukkig kwam ik daar ’s ochtends vroeg achter toen ik nog even op hun site keek, anders hadden we mooi voor een dichte deur gestaan. Net nu het zo fris was buiten. Gelukkig had iedereen zelf voldoende eten en drinken bij zich en was de pauze plek onder een heuse tarzan slingerboom op een boomstam met droog (!) mos erg sprookjesachtig volgens Maaike. Dat we ervoor moesten slootje springen maakte het idyllische plaatje compleet.

Mooie beukenbossen, donkere dennenbosjes en weilandjes wisselden elkaar af met een paniek gesprek van Jan-Pieter dat hij door 6 man sterk was gesommeerd om van het landgoed af te gaan, waar hij al bijna de fik in zijn vuurschaal had gestoken om de pittige tomatensoep wat rooksmaak mee te geven. Wat voor kwaad kan het om op een klinkerpad een ketel soep op te warmen. We besloten dat gezien de grimmige houding van de heren, het hele landgoed maar links te laten liggen voor pauzeactiviteiten en het soepmoment uit te stellen tot de finish. Daar zaten we nog 11 km vandaan.

We kregen nog een leuk stukje dwars door de bush over een smal paadje waarbij je langs een enorme ontwortelde beuk liep, over een dammetje en dan dacht dat het pad wel rechtsaf of linksaf ging, maar je toch echt het randje rechtdoor op moest om op het goede pad te komen. Het moet hier in mei wel helemaal prachtig zijn. De rust op Hondsdonk was terug gekeerd en er was geen mens te zien, toen we daar dan maar zonder soep onze laatste energie naar binnen werkten. Het gesprek ging over AGA’s, Land (geld)Rovers en Landroverfietsen, Maaike verkoopt die. Misschien wel een goed alternatief voor dat stuk ijzer van ons dat bijna altijd in de garage staat ; )
Het laatste stukje ging over de Strijbeekse Heide, door moerassig gebied en over wildroosters. Geen Schotse Hooglanders gezien trouwens. Om 16.43 uur klokten we af op de parkeerplaats, waar Jan-Pieter een keurig gedekte picknicktafel had staan. Wat ben ik toch blij met mijn kanjer, hij weet me nog altijd te verrassen, hij had zelfs aan de servetjes gedacht en een geruite plaid deed dienst als tafelkleed.

Jan-Jaap moest rennen naar zijn dinertje, de rest liet zich de pikante en goed gevulde tomatenpaprikasoep met ‘cabanossi croutons’ goed smaken. Gary en Frans opteerden zelfs voor een derde kopje. Ook bij Paul viel mijn brouwsel goed in de smaak.. Voor Marianne had ik een heerlijk vegetarisch soepje met gegrilde paprika, aubergine  en andere non-dierlijke ingrediënten. Culinair gezien nog een stuk verfijnder, maar dat heb ik maar niet tegen de rest gezegd, een thermoskan is zo leeg. Bedankt voor alle complimenten. Het was gezellig daar bij het vuurtje en de kou van de dag was zo weer vergeten.

Een flesje water en het restje uit de thermoskan doofden het vuur, de overgebleven soep ging terug in de pan, de kooltjes in de ketel en de vuurschaal in de deken. We voelden ons enigszins gerookte bokking in de auto, maar met de raampjes een beetje open was het net te doen. Niemand kon meer zien dat we daar heel stout soep hadden staan koken. Een schoon bos voor alles. Bedankt iedereen dat jullie mijn wandelhobby ook nog zo gezellig maken.

De track volgt nog, daar is wat mis mee gegaan.

Verbind je met andere Outdoor Friends met interesse in wandelen
Via andere Leden met deze activiteiten in hun profiel
Via één van de Oproepen van Leden
Via één van de events of reizen op de Agenda