wandelen

Hier vind je de zoekresultaten voor deze activiteit: alles wat tot nu toe op deze website is gepubliceerd. Wil je weten welke Leden deze activiteit in hun profiel hebben? Zoek dan via het Leden zoekscherm.



Gevonden Verhalen en Artikelen


Gevonden Events en Reizen


Gevonden Oproepen


Gevonden Aanbieders



Via Ferrata: introductiecursus in Italië (8 dagen)

Deel met je vrienden!

Irene | Geplaatst op 15 mei 2013 | 0 reacties | 2882 maal gelezen


Wanneer: za 5 jul 2014 - za 12 jul 2014
Waar: Italië
Prijs per persoon: ongeveer € 1314
Deelnemers: min max
Deelnemen aan dit Event? Word ook Lid!

Via Ferrata met een internationale groep. Via Ferrata, klettersteigen, een bergsport tussen bergwandelen en klimmen in, je loopt een route uitgezet met staalkabels die in de rotsen zijn vastgezet.

Dit is een 8 daagse reis, met verschillende vertrekdata van juli t/m september

Er gaan veel mensen mee uit Engeland, en ook uit VS, Canada en Europa. Meestal niet meer dan ene paar Nederlanders per groep.

INTRODUCTION TO VIA FERRATA
This is the perfect introductory trip for good walkers who enjoy scrambling and are looking for a new mountain challenge. The Sexten Dolomites are an extensive cluster of fine, craggy mountains occupying the northeastern corner of the Dolomites massif, an area...read more/less which includes many 'jewels' such as the Tre Cime di Lavaredo. This is considered one of the best parts of this vast mountain range, thanks to its stunning landscapes and extensive variety of routes. We follow classic Via Ferrata routes through tunnels and over high-level bridges, exploring the extensive fortifications that still exist throughout this area - many of which are being restored as open air museums. Although popular with rock climbers, our UIAGM qualified guides safely lead us across the protected Via Ferrata scrambles, such as Toblinger Knoten and Cristallo. To accompany the superb walks, we also enjoy traditional Tyrolean hospitality at our family-run hotel. 

Route

  • day 1: Start Dobbiaco.
  • day 2-7: guided high level mountain walking along classic Via Ferrata routes, plus a free day for optional walking or cycling.
  • day 8: End Dobbiaco

 Accommodation

  • 7 nachten hotel
  • ontbijt en 6 maal All breakfasts and 6 dinners included.

Organisatie van deze reis
Deze reis wordt georganiseerd door reisorganisatie Sawadee.
Boeking op aanvraag
(vanwege het internationale karakter)
De reissom is excl. de vlucht. Je kunt een advies krijgen over de te boeken vlucht.

  

Natuurwandeling op eiland Tiengemeten! (17 km)

Deel met je vrienden!

Irene | Geplaatst op 04 mei 2013 | 11 reacties | 9480 maal gelezen


Wanneer: zo 1 sep 2013
Waar: Tiengemeten
Prijs per persoon: gratis voor leden, € 5 voor niet-leden, extra kosten: pont € 4.50
Deelnemers: min 4 max 20
Deelnemen aan dit Event? Word ook Lid!

We lopen de wandelroutes van Natuurmonumenten en komen door de afwisselende landschappen van Wildernis, Weelde en Weemoed.

Iedere eerste zondag van de maand: wandelen met OutdoorFriends!
Wandelen is de populairste activiteit op deze OutdoorFriends website en ideaal om nieuwe mensen te leren kennen. Dus mensen: sluit je aan!

Tiengemeten, één van de mooiste natuurgebieden van Nederland
Deze voormalige, ingepolderde, zandplaat is nu een natuureiland met een variatie aan landschappen, prachtige uitzichten op het water rondom en een grote rijkdom aan flora en fauna. Er is veel te zien en te wandelen op het eiland. Het idee is zoveel mogelijk te wandelen.

  • Wildernis, Weelde en Weemoed: we lopen enkele wandelroutes op het eiland, rondom Wildernis (ruig onverhard), Weelde (Vlietberg en natte natuur) en Weemoed (vogelkijkhutten in de Griendweipolder, Zeeuwse tarweteelt, Herberg Tiengemeten).
  • Dieren zien: Tiengemeten is een echt vogeleiland. Natuurmonumenten heeft vijf speciale vogelkijkpunten gemaakt. Er broeden bijna 100 soorten vogels. Direct in het oog springen grote witte watervogels als lepelaar en zilverreiger. Op Tiengemeten zorgen ruim honderd Schotse Hooglanders voor een afwisselend halfopen landschap.
  • Bezoekerscentrum: Het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten is gevestigd in de boerderij die je direct ziet als je van de pont afkomt. Hier vinden we meer informatie over natuurbeheer en recreatiemogelijkheden en de expositie over nieuwe wildernis in de delta.

Onze wandelroute: Tiengemeten: nieuwe natuur (17 km).
NB: als de meerderheid liever een kortere afstand loopt passen we de route aan!

Praktisch

  • We verzamelen vanaf 10.30 uur en nemen de pont van 11.00 uur. De pont vaart maar één maal per uur dus wees op tijd.
  • Neem je lunch mee voor onderweg!
  • Vóór en/of na de wandeling kunnen we bij het bezoekerscentrum nog wat drinken en eten.

Wil je mee met deze wandeling?

  • Deelname is gratis voor OutdoorFriends leden. Niet-leden en en leden die nog niet voor het lidmaatschap betaald hebben betalen € 5.
  • Leden: meld je aan via de blauwe Aanmeldknop op deze pagina. Meld je ook weer tijdig af als je toch niet mee gaat.
  • Ben je nog geen OutdoorFriends lid en wil je ook graag mee? Lees Welkom nieuwe leden en schrijf je in. Er is ook de mogelijkheid apart te betalen. Meld je dan aan met je naam en telnr. met een mailtje aan info@outdoorfriends.nl.
  • Heb je nog vragen of wil je op de hoogte gehouden worden rondom dit Event? Plaats je reactie hier onder.

Foto's en Verslagen

Stem op de Groene Marathon door Rotterdam!

Deel met je vrienden!

Irene | Geplaatst op 03 mei 2013 | 0 reacties | 3963 maal gelezen


Wil je wandelen, hardlopen, fietsen of kanoën door de Rotterdamse stadsnatuur? Dan is de Groene Marathon iets voor jou! Lees over dit mooie Stadsinitiatief!

De Groene Marathon verbindt 40 km natuur, dwars door Rotterdam
De Groene Marathon is een recreatieve natuurroute van meer dan veertig kilometer dwars door de stad. Deze route verbindt de mooiste bestaande stukken stadsnatuur met elkaar, waardoor het ecologisch netwerk wordt hersteld en er mogelijkheden ontstaan voor recreatie in het groen. Sporters en recreanten kunnen de route als parcours gebruiken en kinderen maken in hun omgeving kennis met de natuur. 

Kanoën over een schone en groene Rotte, hardlopen door de natuur langs de Waalhavens en natuur observeren op het Eiland van Brienenoord, dat wil toch iedereen?! De komende drie jaar wordt DE GROENE MARATHON op de kaart gezet door middel van routemarkering, een website, apps, wandelkaarten, lesbrieven en rondleidingen.

Stadsinitiatief Rotterdam
De Groene Marathon is een plan voor het Stadsinitiatief van Rotterdam. Vanaf 23 mei kunnen alle Rotterdammers stemmen op één van de zeven plannen. Woon je in Rotterdam en ben je voor meer natuur, recreatie en buitensport? Stem dan de Groene Marathon! Woon je buiten Rotterdam en ben je toch voor de Groene Marathon, breng dan je Rotterdamse vrienden of bekende op de hoogte van dit initiatief.

Voor meer informatie over het Stadsinitiatief De Groene Marathon:

Stadsinitiatief Rotterdam
Website De Groene Marathon
Facebookpagina De Groene Marathon

Dit artikel is geschreven door gastblogger Marieke de Keijzer

Bosanemoontjes en speenkruid

Deel met je vrienden!

Lid | Geplaatst op 23 apr 2013 | 0 reacties | 3581 maal gelezen


Ik had het beloofd op 15 december, deze tocht doen we nog een keer in de lente. Dan is het er nog mooier. En waarachtig, het was prachtig, ondanks dat de natuur een maand achterloopt.

De weersvoorspelling zag er gunstig uit, droge dag, mooi zonnetje. Een paar dagen van te voren besloot ik om de twee saaiere stukjes vanuit Hilvarenbeek naar Landgoed Gorp te laten voor wat ze waren en gewoon op een parkeerplaats aan de bosrand af te spreken, zodat er meer km’s beschikbaar kwamen voor prachtig landschap. We waren allemaal bijtijds aanwezig, Roel (OF) uit Spijkenisse had Rob (WH) uit Goirle opgehaald. Marlies (OF) was zonder haar Toppers, ze kwam alleen oefenen voor de Nijmeegse. Paul (WH), Guido (OF) en Joost (WH) zijn inmiddels vaste bikkelwandelaars. 

Onder het genot van een kopje koffie of thee uit de achterklep, bewonderden iedereen mijn melkflessen die voor het eerst dit seizoen vanaf het begin van een wandeling de zon mochten zien. Er stond een fris windje en je zou bijna je handschoenen aangetrokken hebben. Marlies deed dat ook gewoon; wij vrouwen hebben ‘t nu eenmaal altijd kou. In stevige pas gingen we op pad, door Landgoed Roovert, waar we in het bos heerlijk beschut liepen. Na een paar km hadden we al een prachtig uitzicht op de Roovertse heide met een ven. We liepen langs bosranden en over brede paden en genoten van het lekkere zonnetje. Bij de Rodondendrons en de mooie klinker oprijlaan naar Landgoed Gorp hielden we een kleine plas-  en jas-uit-, rits-af- en krentenbolpauze.

We liepen door een aantal karakteristieke Landgoedbossen naar het Hanenven en genoten daar van het uitzicht. Leuk detail dat de moeders tegenwoordig de oude broodtrommels van de kinderen gebruiken. Die willen allang geen Sponsbob of Nijntje broodtrommel meer mee naar school. Ons deert dat niks. Verder togen we langs riviertje de Roovertse Leije, die we zo goed mogelijk moesten volgen. Ik nam dat iets te letterlijk en we moesten terug over omgevallen bomen en door het kreupelhout, want het paadje hield op. Vanaf het pad hadden we nog een goed zicht op de meanderende Leije. Roel vond het hier prachtig. Bij hem in de buurt heb je vooral uitzicht op flats. We beseffen denk ik veel te weinig hoe mooi we wonen in ons prachtige Brabant. En natuurlijk heb je bij ons, zelfs op het platteland, ook naargeestige straten met naargeestige lange rechte asfaltwegen, maar nog veel meer plekjes die de moeite waard zijn.

Dus liepen we verder langs een mooie landgoedhoeve met als toepasselijke naam ’t Paradijs en langs een mooie laan met Eiken. Ik moest nog even kijken waar we heen moesten, dit is een nieuw stuk van de route en ik had dit nog niet voor kunnen lopen. De routes van ontrack die ik met allerlei andere mooie stukjes aan elkaar plak, staan altijd wel goed beschreven en zijn door anderen nagelopen, dus we kwamen er wel uit. Bij de hoeve Leenhof hadden we een gezellig fotomomentje. Mooi rustiek gebouw. We roken de soep al, vlagen van een houtvuur kwamen langs ons heen, nog 700 meter en we kunnen aanvallen.

Na bijna 12 km stond daar stiekem achter een stapel houtstammen Michelle in de kookpot met paprikasoep te roeren boven mijn vuurschaal. Jan-Pieter had weer goed gezorgd en iedereen werd voorzien van één of meerdere kopjes heerlijke soep. Uiteraard schrijf ik het recept voor jou op, Marlies. Het kaas-uienbrood met gezouten Camargueboter viel ook in de smaak. Alleen zelf afgebakken, gewoon van de Appie en de luxe boter gewoon van de Lidl, maar wel erg lekker. We zaten zij aan zij op de boomstammen die nu uitstekend dienst deden als stoel. Ik had dit plekje de dag ervoor speciaal nog uitgezocht om te voorkomen dat Jan-Pieter net zoals de vorige keer weggestuurd zou worden van het landgoed. We moesten er wel een km extra voor lopen, maar dat was het geloof ik wel waard. Na een langere pauze dan gepland vertrokken we 500 meter op onze schreden terug en liepen naar het mooie kasteeltje. Iedereen zou daar wel willen wonen.

Na Gorp togen we verder over de Roovertse heide en liepen we aan de andere kant dan waar we in de ochtend al gepasseerd waren. Paul wist alle knooppunten uit zijn hoofd…dit is zijn achtertuin, dus bij twijfel of we geen groen driehoekje gemist hadden, kon hij ons feilloos de weg wijzen. Altijd handig. Want al kletsend vergeet je wel eens op de kaart te kijken. Gidsen is hard werken. Zonder verkeerd lopen bereikten we het buitengebied waar we nu eenmaal doorheen moeten om aan de andere kant van de doorgaande weg te komen. Niet iedereen is dol op straten met varkensboeren. Anderen vinden alles zo zijn charme hebben en feitelijk moeten we vaker stil staan bij al het moois om ons heen. Dat is waar, maar liever niet binnen de stankcirkel van een varkensboerderij en als je 30 km of meer loopt, dan kun je jammer genoeg niet te vaak stil staan.

Het terras van ’t Landgoed, een heerlijk restaurant. Rob uit Goirle vond net als wij dat het eten in restaurants vaak zo tegenvalt. In ’t Landgoed kun je met een gerust hart gaan eten, totaal culinair verantwoord voor een redelijke prijs. Ze hebben heerlijke louncheplekken op het terras, gemaakt van ‘steigerplanken’ voor grotere groepen, dus wij met zijn negenen zegen heerlijk neer in de kussens. Onder het genot van een koffie, thee of een frisje, wat croquemadammen en een verdwaalde kroket, genoten we van het zonnetje. Dames met de benen omhoog. Ik kreeg een voetmassage van Guido, lief.  Daarna konden mijn getergde onderdanen er weer even tegen. Ik heb last van de middenvoetsbeentjes in mijn voorvoeten, waarschijnlijk beknellen daar de zenuwen bij duurbelasting, maar de noodvoorziening van de podoloog hielp helaas voor geen meter. Nog even en ik moet mijn titel ‘Bikkelientje’ inleveren met mijn gesukkel, als er niet snel iets aan gedaan wordt. Op deze ellende kan ik de Nijmeegse Vierdaagse niet eens lopen.

Na een heerlijke lange pauze gingen we weer op weg, langs de golfbaan, richting groepshuis de Kievit. Er stond een uitnodigend bankje, maar helaas, Marlies haar knietjes moesten nog even wachten, want tussen de bosanemoontjes zitten is veel leuker als op de frisse trek. Rob had wat last van zijn hielen, is ook niet gewend aan grote afstanden. Ik raad iedereen die klachten heeft aan om eens zo’n podoloog te bezoeken. Het is fijn als je klachtvrij kunt wandelen. Vaak worden zooltjes gewoon vergoed.

Daar kwam het hoogtepunt van de wandeling, de Herdgang van de Reusel, de kanten bezaaid met witte bosanemoontjes, speenkruid en het groen van de klimop. Het was er al mooi in de winter, maar nu was het adembenemend mooi. We namen de eerste de beste omgevallen boom over het water en aten daar onze laatste boterhammetjes. We liepen verder stroomopwaarts langs de Reusel, die hier heel erg meandert door de oerbossen.  We hadden het idee dat er een ijsvogeltje voorbij scheerde, maar dat was in een flits. In de oeverkanten zaten wel holen die van die mooie beestjes kunnen zijn, maar ze lieten zich ver der niet zien.

Onderweg komen we langs diverse ‘survival’ elementen waar een groep jonge meiden zich al slingerend vermaakten. Leuk om te zien dat niet iedere jongere achter de PC zit. Dat zij het geluid van de Wielewaal, die daar zouden moeten zitten, maar ik zelf nog nooit gehoord heb, overstemde, namen we dan maar voor lief.

We deden nog even een klimmetje over de Dunse berg, Paul en Guido gingen er als een speer vandoor, even oefenen voor de Vogezen en we keken bij den Bockenreyder al bijna in de pot. Het blijft een belevenis, een pauze daar. We zaten knus en gezellig aan één grote houten tafel buiten in het zonnetje. Wat een leven. Joost, Roel en Rob namen een lekkere coupe ijs. Het waren enorme toeters. Marlies ging lekker aan de wijn. Ook het schaaltje met kaas en worst vond gretig aftrek.

Rust en looptijden werden niet meer in acht genomen; Vanaf nu waren het de laatste 6 km nog best te doen, al hadden we het hoogtepunt van de wandeling natuurlijk allang gehad. ik ben niet streng geweest vandaag, we zaten daar goed en niemand had een deadline. Het afzakkertje op het Vrijthof van Hilvarenbeek hebben we gecanceld. Iedereen wilde naar huis, naar de katten, in bad of nog even genieten van het zonnetje thuis. We hadden genoeg geborreld.

Hier staan nog een paar foto's in de OutdoorFriends Flickr map.
 

Een dagje Ardennen, het leek wel vakantie

Deel met je vrienden!

Lid | Geplaatst op 10 apr 2013 | 1 reacties | 4539 maal gelezen


Er zijn van die dagen die je je hele leven zult herinneren. Omdat ze bijzonder waren of leuk...en deze omdat ie bijzonder leuk was. Leuke mensen, prachtige omgeving, mooie wandeling, een aaneenschakeling van geluksmomenten. Iedereen bedankt.

Tot laat op de vrijdagavond was het een heel geregel om te zorgen dat iedereen die graag mee wilde om half 9 op de parkeerplaats in Eindhoven kon zijn. Het openbaar vervoer werkte die dag niet echt mee; er waren werkzaamheden, zodat Ard zo lief was om zowel Sonja uit Nunspeet, als Michele uit Utrecht op te halen. Dus Ard had er al meer dan 250 km opzitten, nog voordat hij in Eindhoven was. De koffie die ik ‘m beloofd had, was dus een welkom wakker houdertje. Ard moest deze dag door de ballotage commissie om mee te mogen naar de Berliner Höhenweg, want daar mogen alleen maar leuke, sociale en fitte mensen mee naar toe. Uiteraard is Ard dubbel en dwars geslaagd met zo’n instelling. Rob hadden we al van het station gehaald, zijn traject verliep soepeltjes.

Net iets na half 9 vertrokken we met zijn negenen en wat miezer in twee auto’s naar Solwaster, alwaar onze Hopman, de gids al op ons zou wachten. Paul reed met Rob, Michele, Sonja en dit meisje en bij Michiel zaten Joost, Christiaan en Ard in de auto. Zonder problemen, vrolijk keuvelend, reden we in 1,5 uur naar het kerkpleintje van Solwaster. Nadat bijna iedereen wat bammetjes naar binnen werkte, vertrokken we over een landelijk asfalt weggetje naar het feitelijke begin van de route.

Iedereen had goede zin, het was lekker weer, niet de schrale wind die voorspeld was. Heel af en toe hadden we wat stuif sneeuw, maar de neerslag mocht gelukkig geen naam hebben deze dag. Volgens Rob hadden de weergoden gewoon een hekel aan me, om altijd als ik een wandeling organiseer winters weer te geven. Tja, ik ben altijd al het zonnetje in huis, dus ze zullen denken dat een zonnetje niet nodig is in mijn buurt : ) De zon hebben we inderdaad niet gezien.

We liepen meteen al in een geweldig mooi stukje natuur langs de Hoëgne, een snel stromend beekje. Christiaan vond het een schitterende omgeving. De rest klaagde ook niet over de entourage. Over rustieke bruggetjes en planken vlondertjes werden onze voetjes droog gehouden. Hopman was fris, die ging er als een speer vandoor. Het was natuurlijk zijn eerste echte tocht sinds weken weer en het leek wel of hem haver gevoerd was. Maar 6 km per uur gemiddeld heuveltje op en af, liet alleen maar gaten vallen. Al snel gingen jassen, mutsen en handschoenen uit en af. Het was aangenaam wandelweer.

Na een km of 6 hielden we een pauze op het mos van een naaldbosje. Jammer inderdaad, Joost, dat op deze plek geen café stond ; ) We hadden het over scouting, over hoe fijn wandelen is en dat het heel er mooi is hier. Als je stil zit wordt het wel fris, dus alles ging weer aan en zo liepen we verder al struinend door een stukje woest terrein. De grond was her en der omgewoeld, vermoedelijk door wilde zwijnen. Ik heb wild zwijn het liefst gerookt als casselerrib uit mijn oven. Iedereen liep het water al in de mond hoe zo’n mals gebraad zou smaken. Ik eet alleen meisjesvlees, vlees van ongecastreerde beren gaat bij mij de kliko in, zo smerig vind ik dat. Ard heeft ook een tijdje op een weitje twee varkens opgefokt voor het leuke en dat ‘scharrelvlees’ was echt een stuk lekkerder.

Een afsluitboom over een asfaltweggetje was speciaal geconstrueerd dat een rolstoel er wel doorheen kon, want langs de Sawe is een Rolstoelasfaltpad….gelukkig niet waar wij liepen, vlak langs de Sawe loopt een prachtig woest paadje op en af. We kwamen nu in een gebied waar nog sneeuw lag en waar het af en toe verraderlijk glad was onder de sneeuw. Bij de picknickbank liepen we eventjes de verkeerde richting uit, gelukkig hadden we snel in de gaten dat de T splitsing met scherpe bocht naar links niet kwam en zijn we teruggekeerd om daarna gewoon de gele rechthoekjes te volgen. We kwamen langs een aantal ijs geworden watervalletjes, prachtig om te zien en weer liepen we langs de Sawe, alwaar we wat omgevallen bomen uitzochten om te pauzeren. Degene die ik zo van een afstandje wel geschikt vond lag over de beek zelf. Toen ik ernaar toe liep bleek dat het niet eenvoudig was om daarop te klauteren, het ding lag hoger dan dat ik lang ben.

Al snel waren we bij een nieuwe beek, de Statte, hier moeten zich een aantal hoogtepunten langs de route zijn geweest. De hoge rots van 60 meter stond ogenschijnlijk verdekt opgesteld, ik heb hem niet gezien, anders hadden we nog even naar boven kunnen lopen daar. Was ik afgeleid? Had ik te veel oog voor andere dingen? Volgende keer beter. De cascades des nutons, ofwel de kabouterwatervallen heb ik wel gezien. La chouffe is een kabouter in het Frans volgens Paul, want dat is een bekend biermerk met een kaboutertje erop. Het zal allebei wel waar zijn.

De Dolmen, de grote Keltische offersteen, althans een vermoeden dat dit dat is, zijn we wel tegen gekomen. Die hebben ze nog niet zo lang geleden in ere hersteld en weer precies goed op de noord-zuid as gelegd. Het ding is behoorlijk groot, doet een beetje denken aan een Gooise matras, maar dan harder. Ik vergat er spontaan mijn tracker van terug aan te zetten. Michele vertelde over haar passie voor de Himalaya, dat ze daar elk jaar heerlijk gaat wandelen in steeds moeilijkere tochten.

Joost vroeg zich nog steeds af of er dan werkelijk geen horeca onderweg zat, die had wel dorst en honger gekregen van zo’n tochtje. Een banaan moest hem nog maar even op de been houden. En zie daar bij de Pont de Belleheid, een doorwaadbare/doorrijdbare plaats in de Statte een soort blokhut met een bord met krijtletters buiten. We waren meer dan welkom. De haard brandde en we gingen bij het raam zitten aan een tafel voor 10 personen. Het was gezellig rustiek ingericht. De lampen met grillige houten stukken hout in de vorm van een spinnenkop spraken tot de verbeelding. Gezellig was het daar, een beetje à la Meneer van Eijck. Kopje preisoep, een crêpe, een Chouffe, (daar heb je ‘m weer), gewoon een frisje of een warme cécémel, het smaakte prima na een dag in de buitenlucht.

We vertrokken voor de laatste 3 km, al snel kwamen we op de asfaltweg uit waar we die ochtend de route waren begonnen. Veel te snel, na minder dan 20 km, waren we weer bij de auto’s en wisselden zo hier en daar bacteriën uit. Ard deed daar niet aan mee, die at zijn laatste boterham op ; ) Ja, we zijn iets langere tochten gewend. Ik had iedereen nog veel langer willen spreken. Volgende keer maak ik het goed. 20 april blijven we in Nederland, maar dan wel een heel mooi stukje Nederland, Landgoed Gorp, Roovert, de Utrecht met de mooie Herdgang langs de Reusel.

Barefootwandelen .. op FiveFingers?

Deel met je vrienden!

Irene | Geplaatst op 08 apr 2013 | 0 reacties | 3881 maal gelezen


En wie liep er gisteren voorop tijdens onze bos- en duinwandeling bij Oostvoorne?

Ik had het al in haar profiel zien staan,

gisteren had ze ze aan:
haar FiveFinger 'wandelschoenen'!
ze zien er heel grappig uit.
en ze lopen heerlijk! zegt ze.

.

Zie hier alle foto's van deze wandeling.

Dagje wandelen in Solwaster, Ardennen

Deel met je vrienden!

Lid | Geplaatst op 07 apr 2013 | 3 reacties | 4664 maal gelezen


Met 10 hikers een tocht in de buurt van Solwaster (zaterdag 6 april)

Dankzij de organisatie van Leonie gelukt om 10 mensen bij elkaar te krijgen voor een pittige wandeling rondom het dorpje Solwaster. 

Met het gidsschap van Guido gewandeld over de moeilijkste paadjes in het nog steeds besneeuwde landschap. 

Geen ongelukken gebeurd, niemand gevallen, gezellige mensen, kortom: een perfecte dag!

Bedankt allemaal, Rob

Populairste #outdoor activiteiten: onze eigen Top 64!

Deel met je vrienden!

Irene | Geplaatst op 02 apr 2013 | 0 reacties | 6125 maal gelezen


Wat zijn de favoriete buitenactiviteiten van onze (bijna 600) leden? En hoe scoren nieuwe outdoor trends als geocaching, trailrunning, powerkiten, blokarten, kitesurfen, paragliden, longboarden en suppen?

Toelichting op de lijst met 64 outdoor activiteiten

Van Abseilen tot Zwemmen: bedenk een outdoor activiteit en grote kans dat deze op onze lijst van 64 staat. Nieuwe leden vullen bij hun registratie twee voorkeurslijstjes in:

  • alle activiteiten die ze wel eens samen met OutdoorFriends willen doen
  • de 3 activiteiten die echt favoriet zijn, de persoonlijke Top-3 die hen typeert.

Op de lijst van 64 hebben we ook activiteiten opgenomen die niet behoren tot de bekende buitensporten en buitenactiviteiten, zoals citytrips, concertbezoek en dansen. Zo krijgen we een aardig beeld van wat de leden nou echt leuk vinden, ongeacht of het om outdoor sporten gaat. Af en toe passen we de activiteitenlijst aan en vervangen we een activiteit die niet veel gekozen wordt door een nieuwe, populaire outdoor activiteit. Nieuwe trends als sneeuwschoenwandelen, trailrunning, suppen en longboarden staan nu onderaan de lijst, omdat ze er nog maar net op staan. Lang niet alle leden hebben deze activiteiten bij hun registratie gezien.

De 10 populairste activiteiten die OutdoorFriends graag samen doen

Het is duidelijk: wandelen (en bergwandelen!), fietsen en ‘de natuur in’ zijn de grootste favorieten. Andere activiteiten die leden heel graag met andere leden samen doen zijn (in de Top-10): kamperen, kanoën, zeilen, koken, concertbezoek en citytrips.

De OutdoorFriends Top 10

  1. wandelen
  2. de natuur in
  3. bergwandelen
  4. fietsen
  5. kamperen
  6. kanoën
  7. zeilen
  8. koken
  9. concerten
  10. citytrips

De OutdoorFriends Top 25, met percentages

En hier de Top 25 met de percentages: 69% van de leden wil graag wandelen met andere leden. Ook de andere activiteiten zijn gewild. De helft van de leden wil mee bergwandelen en fietsen, 46% wil mee kamperen, etc. Check hier alle 25 activiteiten:

De complete Top 64 lijst

Voor de liefhebber hier nog de complete Top 64. Let op: dit is een momentopname. De bovenkant van de lijst is aardig stabiel, met wandelen, de natuur in gaan, bergwandelen en fietsen als toppers. Aan de onderkant, waar veel nieuwe activiteiten staan die veel later zijn toegevoegd, verandert nog veel. Ook het seizoen heeft invloed op de voorkeuren.

Top 64 activiteiten die OutdoorFriends leden graag met elkaar doen

Activiteiten met een ster * zijn later toegevoegd op de activiteitenlijst en niet door alle leden gezien.

  1. wandelen
  2. de natuur in
  3. bergwandelen
  4. fietsen
  5. kamperen
  6. kanoën
  7. zeilen
  8. koken
  9. concerten
  10. citytrips
  11. fotograferen
  12. wadlopen
  13. mountainbiken
  14. picknicken
  15. dansen
  16. klimmen
  17. hardlopen
  18. gps wandelen
  19. kajakken
  20. zwemmen
  21. yoga
  22. schaatsen
  23. sauna
  24. skiën
  25. raften
  26. survivalrun
  27. mediteren
  28. abseilen
  29. skaten
  30. duiken
  31. paardrijden
  32. safari
  33. salsa dansen
  34. tennissen
  35. langlaufen
  36. tuinieren
  37. surfen
  38. schilderen
  39. tai-chi
  40. geocaching *
  41. canyoning *
  42. muziek maken
  43. tuinieren
  44. kitesurfen
  45. met de hond wandelen
  46. wielrennen
  47. blokarten
  48. djembé spelen
  49. paragliding
  50. snowboarden
  51. beeldhouwen
  52. bootcamp
  53. overlevingstechnieken *
  54. powerkiten *
  55. boerderijwerk *
  56. vogels spotten
  57. moestuin
  58. golfen
  59. sneeuwschoenwandelen *
  60. beachvolleybal *
  61. klettersteigen *
  62. trailrunning *
  63. suppen *
  64. longboarden *

Wat te doen met deze voorkeurslijstjes?

  • Leden: Check je eigen voorkeurslijstjes in je profiel nog eens en vul ze aan! Hoe meer activiteiten je invult, hoe meer uitnodigingen je krijgt voor activiteiten.
  • Leden: neem het initiatief en organiseer zelf een activiteit! Ook een 'gewone' wandeling of fietstocht is een prima idee!
  • Aanbieders: neem contact op als je een outdoor activiteit wilt organiseren! Via info@outdoorfriends.nl.
  • Niet leden: meld je ook aan als lid en ga mee met de outdoor activiteiten op de Agenda of plaats een oproep.

Leden en Aanbieders: je hoeft niet al te veel rekening te houden met deze voorkeurslijst! Ook de bijzondere activiteiten kunnen heel gewild zijn, als ze op een leuke manier gepresenteerd worden en wanneer wordt uitgelegd dat geen jarenlange training vooraf vereist is.


(Noorwegen, zomer 2012)

Vennen, Vennen, oostenwind en lachen

Deel met je vrienden!

Lid | Geplaatst op 27 mrt 2013 | 0 reacties | 3023 maal gelezen


Wandelen schept een band....en vermeende kou nog veel meer. 4 bikkels en 2 bikkelientjes hebben hun zaterdag doorgebracht in de bossen, langs de vennen en de heide van Oisterwijk. Op de foto Ron en Sandra, lekker in de luwte.
De weersvoorspellingen logen er niet om,  gevoelstemperatuur -15, windkracht 6 en een dik pak sneeuw. Gelukkig hadden ze geen gelijk. Paul, Sandra, Sepp en Ronald wandelden als bekende bikkels mee en Ron als nieuwe weekendhiker. Op dinsdag stonden er nog 15 deelnemers op de lijst. Niet iedereen houdt van kou en sneeuw, of was nog niet voldoende hersteld van een vorige griep. Wat een winter. 
 
Op Anita hebben we nog even staan wachten, met de gedachte dat ze wellicht de weg naar de parkeerplaats niet goed kon vinden, omdat niet elke routeplanner de afsluiting van één van de toegangswegen aangeeft, maar tevergeefs. Ik deed nog een routebeschrijving tussen de ruitenwissers van mijn auto, meer kon ik ook niet doen. Toch wel handig om voortaan van iedereen een mobiel nummer te hebben. Met zijn zessen vertrokken we van het parkeerterrein bij het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten in Oisterwijk richting Moergestel over mooie oude bospaadjes, over een dam door het rietven, langs de Reusel. Op het kleine open stuk over asfalt richting het oosten, voelden we de oostenwind wel, maar zo extreem koud was het niet. We hebben wel frissere wandelingen meegemaakt. 
 
Iedereen had goede zin. Natuurlijk vonden we het wel heel jammer dat Guido niet aanwezig kon zijn, maar iedereen kreeg de groetjes van hem en hij kreeg beterschap toegewenst van ons allen. We hopen je snel weer in ons midden te hebben. Bikkelwandelingen zonder hopman kunnen eigenlijk niet. Na een dikke 5 km, normaal natuurlijk veel te vroeg voor een pauze, vond Ronald wel dat het tijd was voor een broodje…. met een enorme Hongaarse worst. Ik weet dat het erg lekkere worst is. Stevig aan de knoflook, lekker pittig, maar dat hield Ronald en ik op de been in de Vogezen. We vroegen ons af of er een Hongaar in zat, in de worst van Ronald. Zou best kunnen, wie weet, in rundvlees zit ook van alles wat niet op het pakje staat, zolang het lekker is, maakt het niet uit. En neem WC-eend…..dat zijn van die oplichters, daar zit helemáál geen eend in. Ja, behalve diepzinnige gesprekken over de economie en een voorgestelde boete op sparen, konden we ook best flauw giebelen om niks.

Ook Ron had wel zin in een lekker kopje thee als er toch gezeten werd. De twee bankjes aan het Groot Kolkven stonden daar keurig voor ons klaar in de luwte. Ze dachten dat ik ze speciaal daar gezet had. Ik regel veel ; ) maar dat toch net niet. Paul wilde graag foto’s nemen, maar zijn batterijen kunnen niet tegen de kou en vinden zichzelf continu energieloos met dit weer. Jammer, dus de weinige foto’s die we hebben zijn van bar slechte kwaliteit uit mijn mobieltje. 

 
Na 8,8 km, drie bosvennen verder en een klein stukje langs riviertje de Rosep, kwamen we bij ‘de echte’ koffie en thee-pauze in het gezellige ‘Meneer van Eijck, waar de just married mini nog buiten stond. We kropen gezellig bij elkaar onder de kroonluchter van geweien, trokken wat kleding uit, want het was daar heel behaaglijk. Koffie, thee en de warme chocomel vulden de tafel. Vier van ons namen een stuk appeltaart. Die punt had eigenlijk warm moeten zijn, volgens Sandra, het was nu zo frisjes. Het waren geen kleine stukjes in ieder geval. Na een veel te lange pauze, want het was iets te gezellig, trokken we alles weer aan en wandelden door de bossen langs de oevers van het Kleine en het Grote Aderven naar het Staalbergven en zo verder naar het Belversven, één van de mooiste vennen van het hele gebied. 
 
Natuurlijk vertelde ik veelvuldig dat de hei vooral prachtig is in augustus en dat er waterlelies in de vennen bloeien in mei en dat er nu niet heel veel aan is. De natuur is minstens een maand te laat met ontwaken. We gingen een lang stuk over de open heide pal tegen de wind in en hoewel het lang geen windkracht zes was, was de lichte stuifsneeuw  voor Sepp een vervelende bijkomstigheid, die kou in je gezicht. Je werd er evenwel niet nat van, dus de regenkleding bleef bij iedereen in de tas. Toch was iedereen blij dat we weer in de luwte van het bos liepen. Tussen de bomen was het ideaal weer volgens Ronald. Graad of 5, lekker fris. Paul loopt liever in zijn korte broek en eerlijk gezegd mag van mij de winter ook wel een keer voorbij zijn. Niet dat ik op 30 graden zit te wachten, maar een zonnetje is wel lekker. Ik troostte het gezelschap maar, dat we al op de helft waren en we de tweede helft voornamelijk met de wind in de rug zouden wandelen. Sepp kon haast niet wachten. Ikzelf hobbelde nogal achter de feiten aan. Ik zou het bikkelmedaille vandaag niet halen. Met tekens van mijn armen gaf ik op een paar honderd meter achterstand elke keer de richting aan, zodat men niet te lang in de kou hoefde te wachten. Mijn conditie liet duidelijk te wensen over, mijn kuit was gelukkig geen spelbreker, maar mijn voeten brandden.
 
Bij Huize Kampina gingen we clandestien lunchen in de houtopslag, een soort houthok tegen een schuur, die nu aan het eind van de winter bijna leeg was. Paul nam een mok cupasoup bij gebrek aan mijn eigen gemaakte soep, waarvan ik zei, dat die er zou zijn geweest over 3 kilometer bij de parkeerplaats, als Jan-Pieter de TV kanalen niet moest gaan installeren op een cruiseschip. Dat ik heerlijke paprikasoep had willen maken met van die heerlijke stukken mals gaar rundvlees erin en van die mooie stukken gegrilde puntpaprika’s.  Zo’n lekkere zoet pittige soep. Dat ik met zo’n klein clubje best thermoskannen soep mee had kunnen nemen. Het water liep iedereen in de mond. Ron stak zijn gespeelde teleurstelling over alles wat we vandaag niet hadden, zeker over de gemiste paprikasoep, zijn lievelingssoep ; ) niet onder stoelen of zitstammetjes. We hebben het altijd gezellig, maar nog nooit zoveel gelachen als vandaag. Ik heb beloofd dat er een volgende keer wel soep is, dat de 20ste april in de Herdgang absoluut van soep te genieten valt.
 
We liepen verder…..door de modderige drekkigheid van de Mariadreef en langs de pittoreske Beerze, waar het in de zomer prachtig is en waar je dan struikelt over de ijsvogeltjes. Nu geen blauw vogeltje te zien, ook geen andere, we kwamen sowieso ook weinig mensen tegen. Ik heb ook nog precies aangewezen waar de vuurschaal met driepoot en soepketel had moet staan op de parkeerplaats. Er stond weer zo’n mooie picknick bank. Het bleef jammer dat werk voor het meisje gaat. 
 
Via het valhekje traden we Kampina weer binnen. In het bos een eind verderop stond een kudde Galloways te grazen. De IJslandse paarden hebben we niet gezien helaas. Ook de waterlelies die deze vennen in de zomer bevolken waren nog in geen velden of wegen te bekennen. Ondanks al die mankementen aan het landschap en de entourage, was iedereen het er wel over eens, het is mooi op Kampina. Sandra vertelde dat ze wel blij was met haar keramische kookplaat, maar dat wokken wat lastig ging daarop. Wokken mocht ze wel bij Ron komen doen, die heeft gas. Sandra gaat dan liever bij Ron eten. 
 
De middagstop bij Boshuys de Hermitage  viel ook in de smaak. Het was al over vijven en volgens de planning hadden we hier uiterlijk om half 5 moeten vertrekken voor de laatste 4 km…..toen waren we er nog niet eens. Dan maar helemaal geen haast meer maken. Ronald, Sandra en Ron gingen aan de dubbele trappist, Sepp die nog immer zeer koud was aan de warme chocomel en Paul en ik gingen aan wat softers. Ineens was daar Jan-Pieter. Die ziet gewoon waar ik ben met zijn telefoon, dus was na het werk regelrecht naar de Kampina gereden. Dat kwam goed uit, want voor Paul werd het krapjes, die moest ’s avonds nog 40 km mountainbiken in Esbeek en had eigenlijk wel gerekend op half zes op de parkeerplaats. Ik loop nooit zoveel uit, nee sorry, vandaag gaat het traag en geen strak pauzeregime, het is te gezellig. Dus JP bracht Paul even terug naar zijn auto.

Wat waggelend en rossig van de trappist en stijf van het rusten begonnen we aan de laatste km’s, we kwamen weer langs het Staalbergven waar we dit keer de hele oever van zagen. Vervolgens liepen we naar de Rode Lelie, een boscafé wat overigens gesloten was naar het openlucht theater en verder naar café Venkraai, waar we echt aan de laatste loodjes begonnen naar de parking. Iedereen nam afscheid van elkaar. Niemand had spijt de weergoden getrotseerd te hebben. Ron kon nog niet vertrekken, die had zijn lichten aan laten staan. Accukabels, sleepkabel, wat Ronald allemaal achterin zijn auto had liggen bood geen soelaas. Het ding wilde niet starten. De ANWB kon Ron gelukkig wel op weg helpen, het bleek toch gewoon een zeer lege accu te zijn en niet iets ergers. Eind goed al goed. In augustus als de heide bloeit, de ijsvogeltjes fourageren, de IJslandse paarden over de vlaktes galopperen en de waterlelies bloeien, de temperatuur wellicht wat aangenamer is, komen we graag terug.

 
 

Natuurwandeling Amsterdamse Waterleidingduinen (AWD)

Deel met je vrienden!

Lid | Geplaatst op 04 mrt 2013 | 1 reacties | 16999 maal gelezen


Irene en ik trokken er op uit de Amsterdamse Waterleidingduinen in. Dit beschermde natuurgebied tussen Zandvoort en Noordwijk is 3400 ha groot en herbergt een grote variatie aan dier- en plantensoorten.

Om 10 uur kwamen we aan bij de ingang Oase te Vogelenzang. Het weer was grauw en tegen motregen aan. In overleg besloten we om niet de geplande route te volgen, maar te dwalen door het uitgestrekte natuurgebied.

Vlak bij de ingang keken we uit over de Oranjekom, de verzamelbekken van het waterwingebied. Hier zaten enkele dodaarzen, Canadese ganzen en kuifeendjes.

We vervolgden onze weg over smalle en soms verborgen paadjes langs enkele waterbekkens naar de vogelkijkhut. Hoewel het duingebied er nog grauw uitziet en niet lijkt te willen ontwaken uit haar winterslaap, deden de zangvogeltjes al goed hun best om de rust te verstoren. Enkele wintertalingen dobberden op het water en even verderop zagen we nog brilduikers, wilde zwanen en grote zaagbekken. De meeste soortgenoten zullen inmiddels wel weer op terugtocht naar Scandinavië zijn.

We verlieten de waterbekkens en struinden door het duingebied in de richting van zee. Groepjes damherten dwaalden tussen de duindoorns door. Ze hadden een prima schutkleur, maar hun witte kontjes (spiegels) en zwarte buitenkant van de staart waren duidelijk zichtbaar.

We kwamen aan bij de plek waar regelmatig tamme vossen worden gezien. Het leek nu wel een hangplek van een tiental fotografen en de vossen leken unaniem besloten te hebben dat ze nog maar flink moesten wachten.

We vervolgden onze route landinwaarts, waar we stuitten op een kudde Drentse heideschapen, die meehelpen met het bestrijden van de Amerikaanse vogelkers.

Het laatste deel van de wandeling liep langs een betonnen beekje, met enkele stroomversnellingen en een watervalletje. In het bos langs de beek lagen enkele kadavers van damherten.

Onze tocht eindigde bij het bezoekerscentrum van het duingebied, ondergebracht in het voormalige pompstation. Het was weer een geslaagde dag.

Wil je alle ontwikkelingen rond OutdoorFriends volgen?

Pagina's